Poezje

O doswiadczeniach mistycznych, i w ogole religijnych, myslimy i mowimy jezykiem swietej Teresy od Jezusa. Jej najbardziej znany wiersz: Vivo sin vivir en mí (Zyje, juz w sobie nie zyjac) stal sie streszczeniem tego, co ma nam do przekazania duchowosc mistyczna. Tymczasem - byc moze ku zaskoczeniu niejednego czytelnika tego tomiku - Autorka pozostawila wiecej utworow poetyckich, a ich tematyka i stylistyka jest bardzo bogata. Po raz pierwszy mamy przed soba opublikowany po polsku osobno - a nie jako czesc Dziel, w ich ostatnim, trzecim tomie - korpus wierszy Swietej: trzydziesci jeden utworow uznawanych za autentyczne, sposrod prawdopodobnie wielu wiecej, ktore sie nie zachowaly. Wiersze poczatkowe, oznaczone numerami od 1 do 9, ukazuja droge mistycznego zjednoczenia - owo oscylowanie miedzy zyciem a smiercia, istnieniem osobnym a zlaniem sie duszy z Umilowanym, az do odkrycia w dobrowolnym zniewoleniu prawdziwej wolnosci. Po nich zamieszczone sa wiersze nawiazujace do wydarzen liturgicznych, takich jak Boze Narodzenie, Obrzezanie, swieto Objawienia Panskiego, czyli Trzech Kroli, swieto Podwyzszenia Krzyza czy wspomnienie swietych otaczanych szczegolnym kultem w klasztorach karmelitanskich. Sa to wiersze od 11 do 23. Proste w formie, utrzymane w konwencji ludowych pastoralek, czasem stylizowane na rozmowe pasterzy, stanowia przy tym autentyczny wyklad teologii. Wezmy chocby wiersz 16, ktorego tematem jest obrzezanie jako figura przyszlego krwawego "trudu" Odkupienia. Inspiracja dla pewnej grupy wierszy - w tomiku oznaczonych numerami 10 oraz od 24 do 30 - byly uroczystosci obloczyn i profesji zakonnej siostr, rodzinne, chcialoby sie powiedziec, swieta wspolnoty, dajace Autorce okazje do refleksji nad istota powolania i czekajacymi nowicjuszke zadaniami. Ostatni utwor (31) to calkiem odmienny w nastroju wiersz zartobliwy, inscenizujacy egzorcyzmy nad pasozytami. Nawiasem mowiac, daje on pewne wyobrazenie o warunkach bytowania w owczesnych klasztorach... Marta Szafranska-Brandt