Eneidrion

Niezwykłe dzieło autorstwa Konrad Stawiarski, Kasia Dominik, Anna Canič, Marzena Szczur, Anna Sobańska, Agnieszka Kuśmierczuk i Tadeusz Hutyra, wszechstronna, symfoniczna gra strofami, melodyjny wręcz wydźwięk tego wszystkiego co wyżej wymienieni autorzy chcą przekazać. Czytelnik czuje się jak na spektaklu samego maestro dusz, zapraszamy.

Motto:

Pokłosie romantyzmu, w Trzeciej Rzeczpospolitej Polskiej.

Goplano, oto ja Twój język, mowa i styl.
Skierka i chochlik płoną płomieniem świec.
Czy rozumiesz...?
Końmi czterema pobiegnie mój duch.
Kareta moja w starym złocie zdobywców,
Mistrzu Irydionie Ty bądź lub przybądź- przybędzie!
Ah...Aria murów do dziś trwa....

Skierko mój i Ty także Wielkich Poeto Ruin,
Odziej mnie w złote szaty, przed nadejściem dnia.
/Co mi po słońcu, po księżycu i po kwiatach/,
Kiedym ja Królową Kwiatów jestem.
/w rzeczułkach woda goni się za wodą/
Z aktu pierwszego wyśnij mi list.
Pobiegnę do okna by spojrzeć w daleki świat.

Patrzę na świat co świadectwem moim jest.
Nazbyt ciężko mi iść po bezdrożach dnia.
Fantastyczna jesteś Goplano żywa i niewinna,
Skierka i chochlik dogadają w płomieniu tła.

Zaraz przecież nadejdzie mocarstwa tego kres.
Zbyt upolitycznione moje wiersze, mój czas.
A ja piszącym przecież bohaterem jestem.
Wyjdź mi na przeciw złotostrunna harfiarko ma.

Tak śniada, tak szczęśliwa, tak blada Polska wyprawiona w Raj,
Wszystkich ksiąg mych czytania mową murów są.
Ja nie chce stale metafory łaski unosić ponad mur,
Obaw i rozpaczy jak Polski tej wieszcz.

Jestem na równi z Chaucerem, Szekspirem,
Irydionie Ty mnie poprowadź przez bezbronny bruk.
A kroki moje jak życie słyszę już od dawna.
Chcę się zatopić w starym złocie Księgi Świata.

Kroniko dziejów proszę miejsce mi daj.
Choć walczyłem z Aniołami u bezkresu dnia,
Żyłem nad podziw śmieszny niczym Fantazy,
Balladyno i Goplano: zostańcie zaświatów uczennicami.

Skierko, Ty proszę rozpal dłonie moje żywe.
Kareta czeka, więc obiecuję Tobie przyszłe życie.
Z moich wcieleń więc postacie dobrze pamiętane,
Mówią za mnie, jam wieszcz, równy największym,
Kiedy Pan Mickiewicz, Konrada usposobił w karę i gniew...

( wolno).
Milczą lata, epoki, eony, millenia, karty historii,
Wyroki piszą skrybowie boscy, anielscy, ziemscy, i syny, oraz córy i matki poezji...

Konrad Stawiarski.