EPISTULAE FLAVIAE

Tarracone, anno XCVIII post Christum natum.
Flavia epistulam a fratre Lucio accipit, qui in septentrionibus Hispaniae in Legione VII Gemina versatur. De frigore, de plaustris commeatu onustis et de parvis domesticis rebus scribit. Primo adspectu, epistula solita videtur. Verba tamen quaedam, silentia quaedam atque insolita salutatio suspicionem in animo Flaviae movent, quam ceteri nondum sentiunt.
Paulo post nuntius publicus advenit: Lucius in impetu contra commeatum periisse dicitur. Corpus eius repertum non est.
Flavia mortem publico nuntio confirmatam accipere recusat. Singulas epistulae lineas iterum legit, spatia scripturae diligenter perscrutatur et nomen occultum invenit: Varus. Inde rationes mutatae, numeri duplicati, nuntii mendaces et merces aversae fraudem paulatim aperiunt, quae vias, horrea et ipsa provinciae officia contingit.
Auxilio Eutychi, liberti Graeci familiae suae, atque prudentia matris Aemiliae adiuta, Flavia vestigia fratris per Tarraconem Romanam sequetur. Discere debebit cui fidem habeat, viris potestatem ex umbris tractantibus resistere et intellegere epistulam refugium, testimonium atque auxilium vocare posse.
Dum Titus pater honorem salutemque familiae tueri conatur, Flavia intellegit veritatem pretium habere. Quodcumque vestigium eam ad Lucium propius adducit, idem eos irritat qui volunt eius absentiam inter sigilla, commentarios atque silentia delitescere.
Inter atria, portus, tabulas ceratas et itinera militaria, inquisitio Flaviae etiam iter interius fit: iter iuvenis feminae quae ingenio suo confidere discit, cum certae maiorum sententiae labare incipiunt.
Epistulae Flaviae fabula historica est de fide, ingenio et constantia, in Hispania Romana posita. Iuvenis femina silentium cum veritate confundere recusat atque fratrem suum usque ad finem quaerit.