Ironi Kavrami

Kierkegaard zihinsel ve sanatsal gelisimi sürecinde önceleri Alman romantizminin etkisi altindaydi. Kendini, geleneklerin zihinsel gelisimini sinirlamasina izin vermeyen yaratici bir birey olarak tanimliyordu. Bu baskaldirinin ana motifini ise ironi kavrami olusturuyor ve böylece ironi genel bir zihinsel ilke düzeyine yükseltiliyordu. Bunun üzerine Kierkegaard, ironiyi zihinsel faaliyet icin önemli bir ilke olarak gören ilk felsefi kisilik olan Sokratese yöneldi. Sokrates ironiyi tartismalari yönlendirmek icin kullaniyor, bunu da, o zamana kadar bilindigi düsünülen konulardaki belirsizlikleri ve celiskileri aciga cikarmak amaciyla bilmiyormus gibi yaparak sorular yöneltmek ya da bilgisizmis gibi davranmak suretiyle yapiyordu.Böylece Sokrates üzerine yogun bir calisma yapan Kierkegaard, Ironi Kavraminda büyük filozofu Xenophon, Aristofanes ve Platonun gözünden inceler ve onu Fichte, Schelling ve Hegel gibi 18. ve 19. yüzyil filozoflariyla karsilastirir. Ironi perspektifinden bakarak Platon diyaloglarindaki sokratik unsurlari ortaya cikarmayi dener.Ironi Kavrami, genis okur kitlelerinin ilgisini ceken büyük filozof Kierkegaardin doktora tezi olarak gerceklestirdigi bir calismadir. Bu nedenle birinci bölümünde mümkün oldugunca akademik bir dil kullanmaya calisan Kierkegaard, metin ilerledikce, özellikle ikinci bölümde o müthis siirsel ve yaratici üslubunu bulur. Ironi Kavrami, cagin en önemli filozoflarindan biri olan Kierkegaardin yazarligindaki bu büyük dönüsümü izleme acisindan da ayri bir degere sahiptir.Cünkü onun yazarlik yetenegi adeta bu sayfalardan dogmustur.