Lágrimas de lagartija (es. vs. eo.)

El mundo cambia... siempre cambia... una pequeña variación basta para que lo dado por seguro se desvanezca; es entonces que surgen las escenas distópicas del libro. En este caso, el precursor del desastre es un virus que transforma el feto de toda mujer embarazada: ninguna niña volverá a salir del útero de una madre; todo niño infectado muere al llegar la edad de hacerse fértil y, en consecuencia, la humanidad entra en una extinción precipitada: primero son los hombres quienes caen... al poco, las mujeres.

En esencia, una historia distópica, filosófica, tocada por la ciencia, y ante todo, profundamente humana. La evolución actúa como una fuerza ciega, implacable y sin permiso, reescribiendo el destino de la especie, con un desenlace que respira esperanza.

La mondo ŝanĝiĝas... ĉiam ŝanĝiĝas... sufiĉas eta variacio por ke tio, kion oni kredis certa, malaperu; kaj ĝuste tiam ekaperas la distopiaj scenoj de la libro. En ĉi tiu okazo, la antaŭsigno de la katastrofo estas viruso, kiu transformas la feton de ĉiu graveda virino: neniu knabino plu eliros el la utero de patrino; ĉiu infano infektita mortos kiam li atingos la aĝon de fekundiĝo, kaj tiel la homaro eniras en rapidan formon de formorto: unue falas la viroj, poste... la virinoj.

Esence, temas pri distopia rakonto, filozofia, tuŝita de la scienco, kaj antaŭ ĉio profunde homa. La evoluo agas kiel blinda, senkompata forto, sen peti permeson, reskribante la destinon de la specio, kun finaĵo kiu ankoraŭ spiras esperon.